5 ноября 2018 г.

Moja lista top miejsc w Polsce / Мои самые любимые места в Польше

08:00

RU

После стольких лет в Польше я пришла к выводу, что в этой стране есть очень много интересного для каждого: для любителей истории, путешествий по нетронутой природе или горных вершин. О некоторых местах, описанных ниже, Вы могли раньше ничего не слышать, так что кроме старого города в Кракове и Варшаве советую их добавить в свой список  мест, обязательных к посещению в Польше.

Затопленный лес

БОльшая часть Словинского национального парка, который расположен на севере страны - это обязательный пункт программы посещения балтийского побережья Польши. Что в нем необыкнрвенного? В нескольких словах: захватывающие песчаные дюны из белого мелкозернистого песка. Считается, что здесь можно встретить даже розового фламинго. Одна из частей парка заслуживает особого внимания. Речь о части побережья, где морские воды открыли пни доисторических деревьев. По некоторым данным, они принадлежат дубовой роще, которая произрастала здесь около 3 тыс лет назад. Береговая линия постоянно меняется, так что пни могут в считанные дни вновь скрыться под водой. 


Термальные бассейны

Главным образом на юге и юго-западе страны из-под земли выходят термальные источники разной температуры и различным набором микроэлементов. Спасибо находчивым полякам, они оборудованы в прекрасные рекреационные водные парки, где можно с удовольствием проводить время, часами лежа в воде. Больше всего мне нравится Буковина Татшаньска. Комплекс из нескольких бассейной, температура в некоторых достигает комфортных в прохладную весеннюю погоду 38 градусов. 


Ночлег в настоящем замке

Я помню, как всегда приходилось посещать музеи в России: только в тапочках, туда не подойди, этого не фотографируй. Как-то вот в Польше с этим проще. Некоторые замки переоборудованы в потрясающие отели. В прошлом году мы останавливались в Баранове Сандомежским. Не поверите, за целый вечер мы не встетили назойливой охраны, шумных посетителей и вообще кого-либо еще на всей территории замка. Создалось впечатление, что он весь принадлежал нам на эту ночь. С утра мы ели завтрак в дворцовых палатах, а после получили индивидуальную экскурсию по всем закоулкам замка. Это было невероятно!


Морское око - озеро в Татрах

Обязательный пункт для туристов Татшаньского национального парка. Избежать большого количества людей практически невозможно, но прогулка того стоит. Несколько часов марша в гору, а потом наслаждение прекрасным видом. Весной, когда уже неплохо припекает солнце, а озеро еще покрыто льдом - самое лучшее время на мой взгляд.


Поездка ретро паровозом

Да еще узкоколейкой! Обязательно купите билет на поезд из Сохачева, загляните на их страничку.

Кшеменки Опатовские - резерват природы

В моем списке всегда были египетские пирамиды, а потом добавился подземный город на Мальте - еще более старшее сооружение, чем пирамиды Египта. В Польше, оказывается, есть своя достопримечательность, которую посещает чуть меньше людей)) Речь о маленькой местности в горах Щвентокшиских, где уже 6 тысяч лет тому назад люди начали добывать кремень. Подземные шахты тех времен частично восстановлены, и можно пройти внушительную трассу вместе с проводником. Разве это не удивительно?!

Зоо в лесу 

Если у Вас в планах есть посещение Гданьска, то проведите пару часов, гуляя в лесном зоопарке.

Кемпинг на балтийском побережье

Я буквально влюбилась в кемпинг на побережье балтийского моря. Необязательно приезжать со своей палаткой: такой отдых я тоже не люблю)) Под кемпингом тут также понимают кемпинговые поля с рядом домиков или кемперов, которые внешне выглядят, как маленький домик. Есть в нем все необходимое для жизни, стоимость приятно удивляет, а положение обычно недалеко от моря. 

Чудотворная икона на Ясной Гуре

Место паломничества, которое интересно посетить хотя бы с исторической точки зрения. На протяжение всего года икону приходят увидеть тысячи людей, так что даже в лютый мороз не избежите толпы.


Через горы к монастырю с мавзолеем

Раз уж речь пошла о религиозных местах, то в моем списке есть еще один, хоть и менее популярный, чем монастырь в Ченстохове. Идти к нему нужно будет в гору через живописный лес. На вершине от уже несколько столетий стоит монастырь, в подземельях которого есть самая настоящая польская мумия! 

Парк динозавров Леба

Парков динозавров есть несколько, но вот самым большим является парк в морском курорте Леба. Макеты динозавров в масштабе 1:1, речные велосипеды, мини-гольф, комната страха, кинотеатр 3Д, автобус в стиле Флинстонов - это только немногие из развлечений парка.


Подземелья Велички

Любите тайны подземелий? Тогда отправляйтесь прямиком в Величку - уже недействующаую шахту по добыче соли. Что сейчас находится под землей? Целый город, со своей гостиницей и часовней. Не побоюсь сказать, что ничего подобного Вы нигде не видели.



Погружение к останкам затонувших кораблей

Это единственный пункт из моего списка, который пока что не осущестился. Сама концепция меня убеждает в том, что оно того стоит. В Гданьской бухте есть их несколько, и погружения рассчитаны на разный уровень мастерства. Есть как минимум один военный корабль, который лежит на мелководие и доступен даже для новичков. Тут Вы можете найти полную информацию, месте с картой затонувших кораблей и возможностями экскурсии.

Руины замков

Если нанести все более-менее сохранившиеся замки на карту Польши, то начинает рябить в глазах. Одни из них в сравнительно неплохом состоянии, от других остались разбросанные тут и там камни. Мои самые любимые это Кшиштопор и Хенчины.
Кшиштопор - местоположение
Хенчины - местоположение


Ярмарки польской моды

Польская мода для многих постсоветских стран означает главным образом хороший хлопок и изделия для дам 40+. Это представление не имеет ничего общего с сегодняшними фирмами, которые производят модные и уникальные товары для польского рынка. Кроме одежды я всегда отмечаю качественную экологическую косметику. и интересную бижутерию. Если будете в больших городах Польши, проверьте даты проведения targów polskiej mody.

Парк Лазенки Королевские

Посятить Варшаву и не увидеть Лазенки, это как побывать в Нью-Йорке и забыть про Центральный парк. Рискну предположить, что этот парк самый интересный из всех на территории Польши. Летом я предпочитаю посящать его вечерами - время работы продлевают до 23:00, а посетителей намного меньше, чем в дневное время. С мая до конца сентября каждое воскресение тут проходят шопеновские концерты, а вот осенью можно попасть на бесплатные дни (целый ноябрь).

Кудова-Здруй, часовня Черепов

Звучит, да и вобщем-то вяглядит устрашающе. Стены, пол и потолок часовенки обложены слоями костей и черепов местного населения, умерших в следствие эпидемии холеры, а так же во времена военных действий. Сегодняшний вид часовни - это результат более чем 20-летней работы местного священника и гробовщика конца 19- начала 20 века. Таким образом они хотели почтить память всех неизвестных, кто был захоронен в околичных деревеньках в общих могилах. 

Дворец в Козлувце

Относится по-моему к обязательной туристической программе, если Вы находитесь поблизости Люблина. Если Вы успели немного посмотреть на территории Польши, то у Вас наверняка сложилось впечатление, что все дворцы и замки очень бедные, по сравнению с, например, московскими и петербургскими. Здесь все наоборот. Все стены богато украшены оригинальными картинами в солидных золотых рамах. Если я не ошибаюсь, то весь дворец за сравнительно небольшую сумму можно снимать для частных мероприятий.

Кладбище Повонзки

В центральной части Варшавы находится одно из старейших кладбищ Польши. Появилось оно уже в конце 18 века и на нем похоронены одни из самых известных деятелей Польши. Огромная территория поделена на военное кладбище, еврейское, лютеранское, старые Повонзки, мусульманские и еще несколько других. 

Скансен народной культуры Поморья - белые глиняные домики

Меня восхищают все скансены на территории Польши. Даже самый небольшой бюджет позволяет создать необыкновенную атмосферу. Чаще всего в таких скансенах можно научиться печь хлеб, посмотреть мини-зоо, а в этом еще и попробовать построить свой деревянный домик.


PL

Dużo podróżowałam w krajach Europy ale w pewnym momencie zaczęłam również odkrywać Polskę - dziwnie piękny kraj z wieloma ukrytymi tajemnicami. Gdy się tylko zrobiło możliwe korzystanie z środków unijnych, dużo z zabytków i parków Polski odzyskało drugą młodość. Niektóre tereny mogą również pochwalić się zupełnie nowymi miejsca rozrywki dla całej rodziny lub multimedialnymi muzeami, które nie mają nic wspólnego ze starymi zakurzonymi stanowiskami przyrodoznawczych muzeów naszego dzieciństwa.
O to moja lista ulubionych i moim zdaniem najciekawszych miejsc do odwiedzenia.

Zatopiony las 

W tym roku spełniłam jedno ze swoich marzeń - spacerowaliśmy przez wiele godzin szlakami Słowińskiego parku narodowego, białym piaskiem wydm ruchomych i oczywiście najbardziej ciekawym odcinkiem plaży, gdzie wody morskie odsłoniły pnie drzew z przed 3000 lat. Niesamowity i ciągle zmieniający się widok.


Termy Bukowina Tatrzańska 

Nie pomylę się, jeżeli powiem, że jest jednym z najlepszym kompleksów basenów termalnych w Polsce. Jedyne takie miejsce, gzie jeden dzień to może być za mało.

Nocleg po królewsku

Wiele zamków na terenie Polski przekształciło się w urocze hotele, gdzie można spędzić kilka dni po królewsku. Zostaję wciąż pod wrażeniem zamku w Baranowie Sandomierskim. Styl pokojów nie zmienił się przez długie lata a obsługa stara się być zupełnie niewidoczną tak, aby każdy poczuł, że całe miejsce należy tylko do niego.

Morskie Oko

Nikomu z polaków nie muszę tłumaczyć gdzie go znaleźć i o której porze roku. Dla mnie najciekawszym doświadczeniem była majowa wyprawa, gdy już pięknie grzało słońce ale jezioro było skute lodem.

Przejazd retro pociągiem

Jest możliwy w wielu miejscach w Polscy, najczęściej to parowozy z końca 19 wieku ale też trafiają się lokomotywy spalinowe. Niedaleko Warszawy mogę polecić dwa miejsca: Piaseczno i Sochaczew. 

Krzemionki Opatowskie - rezerwat przyrody

Można marzyć o piramidach w Egipcie i podziemnym mieście na Malcie, starszym niż inne znane budowy na naszej planecie. Na ziemi polskiej również jest prehistoryczne miejsce-rezerwat, które jest łatwiej odwiedzić, niż wcześniej wymienione. Krzemionki Opatowskie - to neolityczna kopalnia krzemienia pasiastego, która liczy niemal 6 tys lat. Częściowo jest dostępna dla małych grup zwiedzających. 

Zoo w środku lasu

Mowa o Gdańskim Zoo, ukrytym w środku lasu. Nie wiem jak to jest, ale przy każdej mojej wizycie w tym miejscu rozpoczyna się prawie że tropikalny ulew. To wszystko sprawia, że staje się jeszcze bardziej urocze. Nie jest tak zatłoczone jak Warszawskie Zoo.

Kemping nad Bałtykiem

Nigdy nie wierzyłam, że kemping może mnie zainteresować, nawet więcej: nocleg pod otwartym niebem (tak traktowałam słowo kemping) może być wspaniałym. Wystarczy wybrać się do miejsca z duszą, jak Słoneczny Kemping w Rowach.

Klasztor na Jasnej Górze

Nie wiem czy wymaga dłuższego opisu - w tym miejscu pewnie był każdy polak choć raz w życiu. Mnie zachwyca odwiedzenia tego miejsca kultu w zimę, gdy natłok turystów jest nieco mniejszy a okolice są  bajecznie zasypane śniegiem. 


Górnym szlakiem do mauzoleum 

Mniej uczęszczane miejsce kultu, niż klasztor na Jasnej Górze ale niemniej urokliwe. Droga ciągnie się leśnym szlakiem Łysej Góry, na wierzchu której ma się klasztor i mauzoleum. Nie jest tak potężny jak ten na Placu Czerwonym w Moskwie, ale jest wart odwiedzenia.

Park dinozaurów w Łebie 

Miejsce prawdziwej rodzinnej zabawy, gdzie nawet tak nudna osoba jak ja z chęcią spędza wiele godzin.


Podziemia Wieliczki

Ma swoją restauracje, kaplice i miejsce noclegu, piękne rzeźby i absolutnie niepowtarzalną historię. 


Nurkowanie do bałtyckich wraków 

Jedyny punkt z tej listy, który jeszcze ani razu nie zaliczyłam sama. Wiem natomiast, że Zatoka Gdańska jest znana nie tylko z Marszu Śledzia oraz windsurfingu, ale też z nurkowania do wraków pozostałych po II Wojnie Światowej. Są te, które znajdują się w niewielkiej odległości od linii brzegowej, więc stanowią punkt turystyczny nawet dla początkujących nurkowców. Więcej w tym temacie znajdziecie u źródła

Ruiny zamków

Są te lepiej, są też gorzej zachowane. Nie zmienia to faktu, że jest wiele szlaków wzdłuż i wszerz całego kraju. Z tych najciekawszych uważam ruiny zamku Chojnik, Krzysztopor i zamku w Chęcinach.
Zamek Krzysztopor - Adres
Zamek Chojnik - Adres
Zamek w Chęcinach - Adres


Targi polskiej mody i kosmetyków naturalnych

Bez tego nie mogło się odbyć :) Obowiązkowo odwiedzam co roku targi Slow Fashion, HUSH WARSAW, GRAND BAZAR. Więcej pomysłów jest tu.

Łazienki Królewskie

Park, który bez wątpliwości mogę nazwać najciekawszym i najlepiej utrzymanym w całej Polsce. W ostatnich latach pojawiły się amatorskie wycieczki (często bezpłatne) dla chętnych poznać Łazienki z nowej, nieznanej strony (nocne spacery, nocne spacery z adrenaliną itd), ogłoszenia o których można znaleźć w takich serwisach jak waw4free, naszemiasto.pl. 

Kudowa-Zdrój, kaplica Czaszek

Jest polskim odpowiednikiem Kaplicy Czaszek w Kutnej Horze, tylko że na mniejszą skalę. Trzeba przyznać, że jest tym miejscem, które wymaga dużej psychicznej odporności. Chodzi o to, że ściany, sufit oraz ołtarz wyłożone są czaszkami i kośćmi miejscowych mieszkańców sprzed kilku stuleci. Pod koniec wycieczki, dowiecie się, że pod podłogą znajdują się jeszcze setki szczątek ludzi, umarłych w czasie średniowiecznych wojen i epidemij cholery. Budowa kaplicy zajęła ponad 20 lat a dziś jest dostępna dla wycieczek turystycznych w ciągu całego roku. 

Pałac w Kozłówce

Moim zdaniem jeden z pałaców które musi zobaczyć każdy turysta, żeby przekonać się o bogactwo zbiorów polskich muzeów.

Cmentarz Powązki 

Dla wielu stanowi ciekawe miejsce turystyczne, nic nie ma wstydliwego by dołączyć do cyklicznych wycieczek (ogłaszane np w serwisach naszemiasto.pl) aby poznać nieoczywiste fakty oraz historia cmentarza. Stare Powązki, to zabytkowa nekropolia, która w dzisiejszych czasach wymaga prac konserwacyjnych i wsparcia finansowego. 

Kraina w Kratę


Skansen, który trzeba odwiedzić, jeżeli jesteście nad polskim morzem. Nie jest łatwo go znaleźć, natomiast czas tu spędzony was nie zawiedzie. To tu poznacie kulturę ludową Pomorza, spróbujecie wraz z dziećmi zbudować drewniany dom (lub samolot? kto wie), upiec chleb lub własnoręcznie pomalować tkaniny stemplami - kopiami tych, które używano kilka stuleci temu. Wiecie, że do dziś w niektórych z tych glinianych domków w kratę mieszkają miejscowi? 


17 октября 2018 г.

Jak trafiłam do Polski / Как я переехала в Польшу

08:15
PL:
Jestem przekonana, że każdy ma swoją historię. Moja zaczęła się w Kursku, w Rosji, gdzie urodziłam się i mieszkałam przez 21 lat. Później złożyło się tak, że przeprowadziłam się do Polski, mając ze sobą dwie torby bagażu. Tutaj zostałam, mam nadzieję, na zawsze! Mam już tutaj swoją rodzinę, zdolnego synka i ukochanego męża. Budujemy wspólną i ciekawą historię!



Jeżeli chcecie się dowiedzieć jak trafiłam do Polski i dlaczego wybór padł na Warszawę, to zapraszam do przeczytania dzisiejszego artykułu!

To był ostatni rok moich studiów na uczelni wyższej w Kursku. Pisałam już magisterkę oraz pracowałam drugi rok na pełen etat, kiedy w okolicach grudnia mój znajomy, który załapał się na program wymiany studentów Erasmus Mundus i był w tym momencie w Holandii, rzucił mi wyzwanie, że nigdy nie dam rady trafić na podobny program. W jego mniemaniu byłam straszliwie leniwą osobą i nie zdążyłabym wszystkiego na czas przygotować. Podjęłam wyzwanie i momentalnie zaczęłam rozeznawać się, jak można trafić na Erasmus Mundus.

Okazało się, że każdego roku według tego programu była przewidziana ograniczona liczba miejsc w europejskich szkołach wyższych oraz grant dla uczniów z różnych uniwersytetów Rosji i kilku innych krajów. Dla mnie ciekawe były tylko dwie propozycje: warszawska SGGW na kierunku "Informatyka i Ekonometria" oraz niemiecki Hohenheim z jego ekwiwalentem. Do uczestnictwa w konkursie podchodziły w pierwszej kolejności rosyjskie uczelnie oficjalni partnerzy programu Erasmus Mundus, a już w drugiej fali chętni ze wszystkich zakątków kraju z pakietem wymaganych osiągnięć.
Lista wymagań w pierwszej chwili mnie przeraziła, miała w sobie 
  1. certyfikat znajomość języka angielskiego;
  2. 2 lub 3 polecenia z mojej uczelni wyższej;
  3. publikacja pracy naukowej na temat, związany z moją specjalnością;
  4. dokument, potwierdzający moje dotychczasowe wykształcenie;
  5. pismo motywacyjne.
Wiem, że dzisiaj te wymagania stały się nieco łatwiejsze. Jak by nie było wszystko trzeba było złożyć najpóźniej do końca stycznia lub lutego (już nie pamiętam) - czyli miałam bardzo mało czasu.

To było prawdziwe piekło: przygotowywałam się do kolejnej sesji, pisałam pracę, przygotowywałam się do egzaminu na certyfikat z angielskiego oraz szukałam możliwości w skróconym terminie opublikować swoją pracę naukową. Ostatniego dnia przyjęcia dokumentów na Erasmus pędziłam nocnym pociągiem do Moskwy by wręczyć cały pakiet papierów bezpośrednio koordynatorowi projektu.



Kolejnym etapem była rozmowa kwalifikacyjna z przedstawicielami partnerskich szkół z Europy. Nie zdążyłam na pierwszy etap rozmów, nie zdążyłam również na drugi, ponieważ miałam sesję w swojej uczelni i nie mogłam ot tak sobie z niej zrezygnować (nie byłabym dopuszczona do obrony pracy dyplomowej). Dzięki moskiewskiej koordynatorce zostałam dopuszczona do ostatnich rozmów w marcu 2010 roku. Całą noc w pociągu nie spałam i tylko zastanawiałam się co mam powiedzieć i jak zmotywować swoją kandydaturę. Na korytarzu w oczekiwaniu na początek słyszałam historie kilku osób, które już po raz kolejny składały swoje wnioski i nie przychodziły konkursu, chociaż są profesorami na tej uczelni. Poczułam niepokój: nie miałam porównywalnych osiągnięć, w sumie nie miałam we własnej ocenie żadnych. Zaproszenie jako pierwszej wyrwało mnie jak ze snu: zapomniałam wszystko co powtarzałam do siebie całą noc. Praktycznie na wszystkie pytania próbowałam skierować odpowiedzi na ten fakt, że to akurat warszawska Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego najbardziej mi pasuje . Wspominałam również o tym, że odwiedziłam Warszawę już dwa razy jako turysta.

Minęło kilka miesięcy i coraz rzadziej otwierałam skrzynkę pocztową gdzie oczekiwałam wyników rekrutacji. Na koniec lata poddałam się i podjęłam się robienia dużego projektu jako programista. Zupełnie przypadkowo w ostatnich dniach sierpnia otworzyłam swoją pocztę elektroniczną. Od jakiegoś czasu czekało tam na mnie pismo o tym że moją kandydaturę rozpatrują w dziekanacie SGGW! W przypadku zatwierdzenia miałam mieć w pełni opłacone studia magisterskie i dodatkowo stypendium! Musiałam załatwić jeszcze kilka formalnych spraw ale koniec końców przeszłam ten wymagający quest!

Od tego zaczął się dla mnie niezwykle ciężki okres bo dopiero wtedy zdałam sobie sprawę na co się piszę i co na mnie czeka. Jak uzgadniałam datę przyjazdu, to wybrałam najpóźniejszą z możliwych czyli początek października, wtedy kiedy już rozpoczęły się pierwsze zajęcia. Odbył się mój pierwszy lot samolotem, pierwszy raz zaczęłam mieszkać sama z dala od rodziny. Kilka pierwszych dni miałam przed oczami mgłę i nie wierzyłam że to się dzieje naprawdę.

Czas studiów minął bardzo szybko i poznałam dużo ciekawych ludzi z różnych krajów. Zebrałam niezwykłe doświadczenie, podciągnęłam znajomość języka angielskiego, nauczyłam się mówić po polsku, spotkałam swego przyszłego męża i już na koniec moich studiów po obronie pracy magisterskiej wzięliśmy ślub. W sumie wtedy zrozumiałam, że tu zaczyna się nowa historia. Historia mojej rodziny, którą tworzymy, każdego dnia dokonując niezwykłych wyborów. To nasza rodzina będzie teraz poznawać ten świat i kto wie, może ta wspólna droga poprowadzi nas również za granice Polski i nie wiemy, gdzie i kim będziemy za 10 lat.



RU:
Всем привет!
Совсем недавно на Instagram я добавила видео о том, как я оказалась в Польше и почему, собственно, я сделала такой выбор. Чтобы увековечить эту историю для потомков, я решила, что не будет лишним упомянуть ее и это на этом блоге. Если Вам интересно, как провинциальная девушка из России решилась перехать за границу и как это стало возможным, то я Вас приглашаю усесться поудобней и почитать мою историю.

Как сейчас помню - это был конец  2009г., когда мой друг, который в то время учился в Голландии по программе студенческого обмена Эрасмус Мундус, написал, что я ни за что не добьюсь того же, что и он. Знаете, как он объяснил свои слова? Якобы я очень ленивая и никогда не довожу вещи до конца. Как Вы понимаете, меня его слова очень задели, я начала интересоваться программой и ее условиями.

Ситуация выглядела достаточно сложно: уже был открыта регистрация на конкурс. К участию в отборе в первую очередь допускались ученики и преподаватели университетов, которые официально входили в программу Эрасмус Мундус (в основном, аграрные), а затем студенты других университетов и вузов России. Требования к последним были чуть строже.
Из того, что я должна была пердлставить, было:
  • публикация по моей специальности в научном журнале; 
  • сертификат знания английского языка;
  • рекомендательные письма (2-3) от преподавателей моего университета;
  • резюме.
Времени на подготовку оставался месяц или чуть больше, а одновременно я писала дилом, готовилась к сессии и работала на полную ставку. Каким-то чудом мне удалось сделать публикацию: я нашла журнал, в котором приняли мою работу в течение недели. Без проблем я только собрала рекомендательные письма от 2 профессоров. По ночам шла усиленная подготовку к английскому и сдачи экзамина на сертификат.



Все необходимые документы удалось собрать воедино в последнюю неделю их подачи. Пришлось сломя голову мчаться в Москву, чтобы лично в руки передать их  руководительнице российской ветки Эрасмус Мундус. Она была очень удивлена, что я не прислала их почтой или курьером, а проделала 550 км и устроила личную встречу.

Все это оказалось только началом! Потом я ждала вызова в Москву на собеседование, по итогам которого принималось решение, кто пройдёт по конкурсу, а кто нет. Разумеется, не обошлось без трудностей. В связи с сессией я не смогла попасть на главную волну собеседований, не попала я и на дополнительную. В конце концов удалось записаться только на самую-самую последнюю, где вообщем-то вместе со мной стояли в очереди преподаватели и профессора московского университета. Я сразу поняла, что мои шансы пройти отбор равны нулю. Как только я оказалась в комнате для собеседования, все заготовленные тексты вылетели из моей головы. Я только при каждом случае напоминала, что мне очень подходит Варшавский университет, где есть интересующая меня специальность. После своих 5 минут славы я вышла подавленная, разбитая и уныло поплелась на Курский вокзал, чтобы отправиться домой.

Шли месяцы. Я потеряла надежду, а вестей все не было. Пришлось принять грустную правду, что мне действительно было слабО.... Пока одним (мало счастливым) днем я не обнаружила сообщение, уже неделю висевшее в почте. Сегодня, спустя 8 лет, я его перечитала. Долго смеялась, когда поняла, что тогда давно я его поняла иначе. Тогда я прочитала между строк счастливую весточкуо том, что меня уже взяли, я выиграла грант и впереди почти 2 года жизни за границей! На самом деле, нужно было еще доказать декану выбранного университета, что моя кандидатура - это стоящее вложение)))

Было еще три недели ожидания диплома, его перевод и заверение апостилем, пересылка документов в Варшаву и просьбы дать мне еще немного времени ... Когда все было пройдено, я очень испугалась и обрадовалась одновременно, поскольку только в тот момент я действительно поняла, что меня ждет.  Мои билеты были куплены на 10 октября, тогда я со своими немногочисленными пожитками и очень большим страхом в глазах прилетела в Варшаву. Первые несколько дней прошли для меня как в космосе: я не понимала, где я и что я делаю))) Как понимаете, потом всё успокоилось, и я встретила очень много интересных людей. Много путешествовала, а в одной из одной из групп я встретила своего будущего мужа. Буквально через несколько месяцев мы приняли решение пожениться. Решение, которое навсегда поменяло мою жизнь.

Сейчас я знаю, что перед нашей семьёй открыто множество новых возможностей и путей. Мы растём, и я надеюсь, что впереди у нас ещё очень много всего интересного...